Nikaragua leży w środkowej Ameryce. Nad Morzem Karaibskim i Oceanem Spokojnym. Nad Morzem Karaibskim ciągnie się wybrzeże lagunowe, gdzieniegdzie zabagnione. Nazywa się je Wybrzeżem Moskitów. Przez środkową część kraju  biegną niziny, przechodzące stopniowo w Kordyliery, które leżą na granicy z Hondurasem (najwyższy punkt kraju to Saslaya – 1999 m.).

Zachód zajmuje rów tektoniczny, w którym są dwa jeziora: Managua i Nikaragua. Równolegle względem wybrzeża Pacyfiku rozciąga się pas czterdziestu wulkanów, z których część jest czynnych. Terytorium Nikaragui często nawiedzają trzęsienia ziemi.

foto By over_kind_man

Pogoda i przyroda: Klimat wilgotny równikowy. Nad Morzem Karaibskim i na wschodzie klimat jest wybitnie wilgotny, roczne opady wahają się od 6000 do 9000 mm. Często zdarzają się także huragany. Nad Oceanem Spokojnym od maja do listopada jest pora deszczowa. Opady deszczu osiągają od 1000 do 2000 mm.

Wschód porastają wilgotne lasy równikowe. Im dalej na zachód tym więcej jest wiecznie zielonych lasów podzwrotnikowych oraz lasów zrzucających okresowo liście. Wschodnie wybrzeże zajmują także bagna i zarośla mangrowe. Na terenach górskich występują górskie lasy mieszane. Zwierzęta Nikaragui: pekari, pumy krokodyle, liczne gatunki ptaków i ryb.

Główne atrakcje: Na Little Corn Island istnieją wyśmienite warunki do pływania i nurkowania. W Reserva Natural Miraflor trzeba wykorzystać wyjątkową okazję, aby przyjrzeć się jednym z piękniejszych ptaków świata – kwezalom; w przeszłości czcili je Majowie i Aztekowie, dziś jest to gatunek ginący. León Viejo to ruiny prawdopodobnie najstarszej hiszpańskiej osady kolonialnej w Ameryce. Poza tym w Leon należy zobaczyć muzea, kościół San Juan Bautista, pałac biskupi, katedrę i liczne kościoły oraz zabytkowe domy. W stolicy warto zwiedzić muzea, m.in. Muzeum Narodowe a także katedrę, i pałac prezydencki. W Granadzie należy odwiedzić kościoły i muzea.

Historia: Do Nikaragui w 1502 dotarł Kolumb i Hiszpanie. Nikaragua zyskała niepodległość w 1821, ale przez kolejne 2 lata była uzależniona od Meksyku. Razem z Gwatemalą, Salwadorem, Hondurasem tworzyła Zjednoczone Stany Ameryki Środkowej.  W zamachu stanu w 1936 władzę zyskał ród Samozów, którzy rządzili do 1979. W 1961 powstał Snadinowski Front Wyzwolenia Narodowego, który w 1978 zdobył stolicę, zmusił prezydenta do abdykacji i wprowadził własną ludową dyktaturę. Opozycja rządowa przy poparciu USA i Hondurasu wywołała wojnę domową. W 1984 prezydentem został sandinista D. Ortega. W 1989 podpisano zawieszenie broni w wojnie domowej. W 1990 prezydentem została V.B. Camorro, a w 1997 - A. Leman Lacayo, którego w 2003 skazano za korupcję i na ten urząd wybrano E. Bolano Geyera.

Dominika to kraj leżący w Ameryce Środkowej, położony na wyspie Dominika, w Małych Antylach na Morzu Karaibskim. Jest to górzysta wyspa wulkanicznego pochodzenia. Występuje tam wiele źródeł mineralnych, jezior, wodospadów i rzek. Najwyższy punkt w kraju to Morne Diablotin o wysokości 1447 m.

Dominika - foto By kretyen

Pogoda i przyroda: Klimat podrównikowy i wilgotny. Na wyspie bardzo często występują cyklony i ulewne deszcze. Naturalnymi roślinami są wilgotne lasy równikowe, w których występuje około 200 gatunków drzew w tym niezwykle cenny cedr i mahoń oraz niezliczona ilość kwiatów, przykładowo: orchidee, hibiskusy i lilie. Zwierzęta Dominiki: małpy, kolibry, papugi i wiele gatunków ryb. 

Główne atrakcje: W Roseau, stolicy kraju, można zwiedzić stary fort oraz kilka budynków dawnej zabudowy kolonialnej. Niespotykaną atrakcją na wyspie stanowią źródła mineralne i górskie jezioro, którego wodę podgrzewają ulatniające się gazy podziemne. Interesującą formą zwiedzenia tropikalnego lasu jest przejazd liniową kolejką pośród drzew, można wtedy przyjrzeć się z bardzo bliska licznym ptakom, występującym na Dominice. Warto także poobserwować żyjące w tamtych wodach wieloryby oraz poznać życie i zwyczaje karaibskich Indian Kalinago, kilkaset z nich do tej pory mieszka na wyspie. Największą atrakcją Dominiki są jednak niezaprzeczalnie ciepłe wody i przepiękne plaże Wybrzeża Karaibskiego, które zachęcają turystów do nurkowania oraz uprawiania przeróżnych sportów wodnych.

Historia: Rdzennie na Dominice mieszkali Indianie Karaibowie oraz Arawakowie. Pierwszy Europejczykiem, który dotarł do wyspy był Kolumb, miało to miejsce 3 listopada 1493. Od 1632 kraj był w rękach Francuzów, w 1759 Anglicy złamali opór Karaibów, a w 1763 kraj oficjalnie przeszedł pod władzę angielską. W 1871 – 1939 należał do Federacji Wysp Powietrznych. W 1958-1962 był częścią Federacji Indii Zachodnich. Od 1967 był to kraj stowarzyszony z Wielką Brytanią. Niepodległość zdobył 3 listopada 1978, wstępując do brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Obecnie na arenie politycznej liczą się 3 partie: Partia Pracy, Partia Wolności  i Zjednoczona Partia Pracujących, ich przedstawiciele obejmowali najwyższe urzędy w państwie przez kolejne lata. Obecnie prezydentem jest N. Liverpool a premierem R. Skerrit, szef  Zjednoczonej Partii Pracujących.

Barbados  leży w Ameryce Środkowej na wyspie Barbados na oceanie Atlantyckim. Wyspa jest pochodzenia koralowego, otaczają ją rafy koralowe. Na północnym wschodzie terytorium jest pagórkowate (do 336 m.).

W centrum wyspy rozciąga się krasowy płaskowyż, a nad Atlantykiem są nadmorskie niziny. Na zachodnim i południowym wybrzeżu są bezgraniczne, piaszczyste plaże. Nie ma rzek powierzchniowych.

Foto By Loimere

Pogoda i przyroda: klimat jest podrównikowy, wilgotny. Występuje jedna pora deszczowa w roku. Latem zdarzają się cyklony. W resztkach lasu równikowego żyją małpy. Występuje też tam wiele gatunków ptaków. Rosną typowe dla tego części świata gatunki drzew: palmy i mahoniowce. Kilometrami ciągną się wielkie plantacje trzciny cukrowej.

Główne atrakcje: W stolicy kraju, Bridgetown, warto obejrzeć dzielnice z angielską kolonialną zabudową: tamtejsze stare kościoły i okazałe dworki. Natomiast w Muzeum Barbadosu mamy okazję poznać historię kraju. Warto również zobaczyć znajdujący się obok niego garnizon. W Jaskini Harrisona można przejechać się tramwajem przez niespotykany system podziemnych wodospadów i wapiennych jaskiń.

W Welchman Hall Gully to prawdziwy raj dla miłośników tropikalnych roślin, jak nam będzie mało możemy udać się na spacer do ogrodów botanicznych Forest Flower. Trzeba także odwiedzić Barbados Wildlife Reserve i poznać miejscową fauną. W rezerwacie mieszkają m.in. aguti, iguany, mazamy, kajmany, żółwie żabuti i koczkodany zielone.

Crane Beach to idealna plaża dla surferów, lubiących ogromne fale. Turyści bardzo chętnie korzystają również z innych atrakcyjnych, czystych  karaibskich plaż, raf koralowych i cichych zatoczek.

Historia: Barbados został odkryty przez portugalskich żeglarzy w początkach XVI w. Anglicy na Barbados dotarli w 1627. Oprócz nich mieszkali również tam Holendrzy. W 1637 na wyspie powstały pierwsze plantacje trzciny cukrowej. Barbados posiadał dużą niezależność.  Pierwsze ciało ustawodawcze tego kraju powstało w  1639, była to Izba Zgromadzenia. Po zniesieniu niewolnictwa w imperium brytyjskim zapanował na wyspie kryzys. To spowodowało, że powstały ruchy niepodległościowe. Ostateczne niezależnym państwem Barbados został 30 listopada 1966. Jednak nadal połączony jest z Wielka Brytanią unią personalną i jest członkiem wspólnoty Narodów.